Met trillende knietjes op weg naar de eerste betalende klant. Ik vond het spannend als een bruidspaar bewust koos voor mij. Het was soms niet de keuze voor mij als trouwambtenaar, maar vooral de wens om buiten te trouwen. In de tuin, op een weiland, boot of op het strand en dan is het natuurlijk de sport om de verwachtingen te overtreffen.
Er kwamen heel wat strandhuwelijken voorbij in dat eerste jaar. Hartstikke leuk, soms bloedheet en soms ijskoud. Bij de bloedhete ceremonies stonden soms schaars geklede badgasten langs de rand van de ceremonie mee te genieten. Ik ben zo benieuwd of die ook op de foto’s in het trouwalbum staan!
Strandhuwelijk bij zonsondergang
Ik denk aan E & P, een stralend stel dat op het strand bij zons-ondergang het jawoord wilde geven. Het voorgesprek was ongelofelijk gezellig, bruisende verhalen en die sfeer ging zo mee de ceremonie in. Door tijdens de ceremonie wat te schuiven met tekstblokken lukte het om ‘ja’ te zeggen toen de zon onderging, maar ik had nog wat tekst ‘over’ voor daarna. En waar ik niet over nagedacht had, was dat het donker werd. Ik kon mijn tekst niet meer lezen…
Toen ik mijn probleem besprak met de aanwezigen, haalde de moeder van P met een triomfantelijke grijns een zaklantaarn uit haar handtas. ‘Daar loop ik al jaren mee rond en dat ding heeft nog nooit nut gehad; wat fijn dat ‘ie nu van pas komt!’. Zó fijn om de ceremonie mooi te kunnen afronden en je begrijpt dat ik meteen de dag erna een handige leeslamp heb besteld.
Vrienden en bekenden
Alsof ze er op gewacht hadden tot ik voor mezelf begon, was 2005 het jaar waarin ik de ceremonies van meerdere vrienden en bekenden heb geleid. Mijn beste vrienden J & M, waarbij hij als journalist in het voorgesprek mijn vragen steeds met een wedervraag beantwoordde. Dat was niet makkelijk en schoot helemaal niet op. Uiteindelijk ging M gelukkig toch antwoorden geven en zijn we tot een prachtig verhaal gekomen. Een bijzondere trouwdag, met het hele gezin en veel bekenden in het publiek.
Ook een andere vriendin, onze voormalige kraamhulp én mijn schoonheidsspecialiste heb ik in 2005 het jawoord gevraagd. En wat geweldig dat ze allemaal nog samen zijn!
IJskoude, maar hartverwarmende finish
Op 30 december had ik het laatste huwelijk van 2005. M & M hadden bedacht op Oudejaarsavond te trouwen, maar dat bleek praktisch niet haalbaar. Dus werd het de 30e; een spekgladde dag met sneeuw en ijzel. Niet iedereen was op tijd bij het Amsterdamse kerkje waar zowel de ceremonie als het feest was, maar gaandeweg stroomde het vol.
De overgang van de vrieskou naar de warme kerk werd iemand teveel. Tijdens de ceremonie viel ze flauw.
Niemand deed iets, totdat ik stopte met de ceremonie en vroeg of iemand haar kon helpen. Gelukkig kwamen mensen in beweging en kwam zij snel weer bij. Daar heb ik van geleerd dat in een ceremonie iedereen afwacht en kijkt naar wie de leiding heeft. Een spoedcursus delegeren.
M & M waren allebei hun moeder kort geleden verloren. De moeders kregen een ereplaats in de ceremonie en waren er voor M & M toch bij. De hartverwarmende verhalen van M & M die ik mocht vertellen waren een heerlijke opwarmer voor het knallende feest, dat na de ceremonie losbarstte.
Hoogte- en dieptepunten van het leven
Ik leerde in mijn eerste jaar dat bij trouwen niet alleen de hoogte-, maar ook de dieptepunten van het leven voorbij komen. Dat het niet alleen belangrijk is om daar de passende woorden voor te vinden, maar ook het juiste moment. Sommige bruidsparen willen er veel aandacht aan besteden en bij anderen is een bijzin genoeg.
In het voorgesprek nemen we ruim de tijd om de best mogelijke manier te vinden, zodat je als bruidspaar vol vertrouwen de ceremonie ingaat.
Leuk dat je tot hier hebt gelezen en heel graag tot snel, in 2006!